رایت الله عبادی منامن
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ رایت الله عبادی منامن
آرشیو وبلاگ
      آوای منامن (سؤز گنجینه سی suzganjinasi وبلاگی هست که تازه شروع بکارکرده وعموماازاشعاروسرده های ترکی آذری وفارسی خودشاعر درآن به نمایش گذاشته می شود.البته درآینده ی نزدیک ازاشعاردیگر دوستان شاعر نیزدرآن استفاده خواهیم کردو به اطلاع همه ی شعر دوستان و ادیبان خواهیم رساند پس بیائید دست بدست هم بدهیم به فرهنگ و ادب این مرز بوم خدمت کنیم بخصوص زبان مادریمان آذری که به جرأت می توانم بگویم بعداز زبان عربی کامل ترین و نرم ولطیف ترین زبان دنیاست.شایداصطلاحاتی دراین زبان باشدکه برای شرحش نیازبه چندین صفحه وصفحات باشد)
اشعار فارسی 1 نویسنده: رایت الله عبادی منامن - ۱۳٩۳/٩/۳

لطفا رسم امانتداری فراموشتان نشود               

  نازکترازخیال                                                                   1

                             

 

                 « جنگ و صلح » 

با ناله های هر شبم آهنگ می زنی

برزخم های کهنه ی من چنگ می زنی 

گویی میان مجلس عشرت نشسته ای 

کین گونه سازِ لهجه ی سارنگ می زنی

من هر چه با تو از در صلح آمدم برون

امّا تو باز صحبتی از جنگ می زنی

دانسته ای که قلب بلورم شکستنی است!

 با طبع کودکانه بر آن سنگ می زنی

دلتنگ و دلشکسته ی جور زمانه را

ماندم چرا تو بر دل بس تنگ می زنی

گفتم رفیق راه تو گردم به رسم عشق

دیدم که در طریق وفا لنگ می زنی

« رایت » تو را چو دست تولاّ فشردمت

 دیوانه وار دست به نیرنگ می زنی 

                                                                 2/5/83 

  نازکترازخیال                                                                       2

                                                                                                         

                     « خیال خام »

زغم تو خواب نوشین به خودم حرام کردم

غم عشق تو خریدم ، سندش بنام کردم

زچه کفر زلفت ای بت ، بمیان شرک بردم

تو مقدّسی و منهم ، به تو احترام کردم

طلب سبو نمودم ، زمی اش وضو نمودم

به سرشک جا نمازم ، همه لاله فام کردم

ز دمی که مهر رویت ، به قیام بست قامت

من ِ آفتابگردان ، زپی ات  قیام کردم

بنهادمش  مقابل ، به رخت نماز بردم

مگرم چه حالتی رفت ، که تو را امام کردم

چه نماز بود کردی ، که مرا زمن گرفتی

تو میان سجده بودی ، که مَنَت تمام کردم

تو زجنس ما نبودی ، عبث از تو وصل جستم

من ساده لوح را بین ، که خیال خام کردم

چو سمند سرکشی بود ، دل بیقرار« رایت »

به کمند عشق بستم سرِ خیره رام کردم

                                                                  2/5/83 

  نازکترازخیال                                                                    3

                            

              

                         « دانه و دام »

مرغم و در طمع دانه به دام افتادم

از خماری هوسِ جوشش ِ جام افتادم

تا ز دَر ماهِ منیرِ رخِ  او کرد طلوع

محو در دامنِ آن ماهِ تمام افتادم

زاهد از لعل لبش هرچه صیامم فرمود

روزه ی خویش شکستم به حرام افتادم

هر که نادیده مرا داغ ملامت می کرد

چه کنم یارب اگر ، گیر عوام افتادم

تاب از کف شدو طاقت زدل ویرانم

دل فرو ریخت « رایت » ز دوام افتادم  

بودی و بودن تو عیش مدامم  می بود

چه کنم  رفتی و از عیش مدام افتادم

با همه عشق و علایق که نشانش دادم

در نظر نآمد و گویی ، که زبام افتادم            

                                                                            28/6/82 

  نازکترازخیال                                                                       4

 

                     « فتنه ی فلک »

خورد از آن دم که دلِ شیشه سنگ

قلب من ازدست زمان گشت تنگ

عمرو زمان فتنه فراهم نمود

جمله جهان باخت زرخسار رنگ

مطربکی ساز دگر کوک کرد

دست فلک زدهمه جاکوس جنگ

رفت گروهی طرف تیه جهل

گشت یکایک زهوس گیج و منگ

جلوه گری گر کند ابلیس دل

پیش دو چشمت گنه آید قشنگ

کن حذر از فتنه گری های او

موج بلا خیزد از آن شوخ و شنگ

هر چه تو را اهل نظر داد پند

 باز به وصلش ننمودی درنگ

  نازکترازخیال                                                                     5      

 

 

ناله ی مظلوم جهان گیر شد

گوشِ فلک زین همه فریاد دنگ

هر که بدو داد دلی همچو من

کُشت به تزویر ، جهانِ شرنگ

هست جهان پیر و اَمَل پیر نیست

کو که  سکندر و جهانی به چنگ

پادشهی خواهی اگر در جهان

پایِ ملخ بنگر و یک پای لنگ

پرده ی عیب دگران می دری

نام بخود می نهی آنگه زرنگ

آینه گردان دل خویش شو

تا که اجل درب تو نآرد به زنگ

« رایت » اگر در پی دنیا نئی

بگذر ازین عیش و ازین دنگ و فنگ                                                                                11/6/80               

  نازکترازخیال                                                                       6

                                           

                      «  سر بی پناه »

به کجا روم که امشب سرِ بی پناه دارم

به کدام در بکوبم ، به در اشتباه دارم

درِ دوست کی توانم بزنم که روسیاهم

چه کنم که شرمسارم ، چه کنم گناه دارم

ز غم ِ فراق ِ رویش ، به کجا برم شکایت

گله در شمارِ انجم ، برِ مهر و ماه دارم

به زمانِ هجر گفتی ، بنشین به انتظارم

تو از آن زمان که رفتی ، به رهت نگاه دارم

بنگر که تارو پودم ، غم تو چگونه فرسود

دلی از فراق سوزان ، جگری پرآه دارم

همه عالم اَر به مرگم ، بنهند رأی جمله

چه هراس مرگ باشد ، چو تو پادشاه دارم

همه گر به رویِ « رایت » رهِ لطف و مهر بستند

به امید آن خوشم که ، به دل تو راه دارم
                                                           
                                                                         24/7/77 

  نازکترازخیال                                                                      7

 

                                   

                       «  هجران »

کو دیده ای که زهجرت پرآب نیست

هر دیده این نکند جز سراب نیست

از جام چشمه ی چشمم بنوش سیر

دستم مران که تورا چون صواب نیست

آنجا که العطشم کس نمی شُنـــُود

اینجا بمیکده جام و شـــراب نیست

هر محفلی که تو داری در آن حضور

حاجت به روشنی ِ آفتــــاب نیست

شد طاق طاقتم از دوریت بیـــــا

محنت کشم بدلم هیچ تاب نیست

« رایت » بخوان و هم آواز شو مرا

هر چند دعوت ما مستجاب نیست
                                                                    10/5/77   

  نازکترازخیال                                                                      8

 

              « همسخن باده وپیمانه »

ای همسخنِ ِباده و پیمانه کجایی ؟

وی ساقیِ ِگلچهره یِ میخانه کجایی ؟

عمریست چو شمعِ شبِ ایوانِ تو سوزم

دیگر رمقی نیست تو پروانه کجایی ؟

در جوش و خروشم ز پی ِ وصل تو دلبر

در جوشش و در شورشِ مستانه کجایی ؟

بی روی ِ تو عالم همه مسکن به زغن شد  

در کامِ  چپاولگر و بیگانه کجایی ؟

ای تابشِ نورِ قمر ای بارشِِ اختر

وی همنفس ِ مشفق و فرزانه کجایی ؟

بنگر که فرو مانده به حسرت به تحیّـر

در حلقه یِ گیسوی ِ تو صد شانه کجایی ؟

دیوانه شد آخر دلم از حسرتِ رویت

 ای مُنتَظَرِ این دل ِ دیوانه کجایی ؟

 دردشت طلب  دیده  به در دوخته « رایت »

چون  مرغک بی آبم و بی دانه کجایی ؟                                 
                                                                            11/3/77 

  نازکترازخیال                                                                      9

            

             

                     « مسیـــــــــــح »                                    

بیانِ  حُسنِ   رُخَت  را ،  فصیح  می خواهد

صلیبِ عشقِ تو را چون ، مسیح می خواهد

تو را که طاقت و صبرِ  مسیح  بودن  نیست

بِهــل  تو  ماضی معتل صحیح  می خواهد

به دهر گل همه لطف از تو  وام می گیرد

اگر چه شهره به لطفست  و ریــح  می خواهد

کلامِ تو همه قند و بیانِ تو همه شهد

تو را مصاحبت ای جان ملیح  می خواهد

به پیشِ چشمِ تو رقصان میان خون  رفتم

نگار خون طلب عاشق ، ذبیــح می خواهد

ضریح عارضِ ماهت ، به ابر غیب مپوش

دو دستِ طالبِ حاجت ، ضـریـح می خواهد

زبان ِ  قاصرِ  « رایت » چه می تواند گفت

دلی زلال  و زبانی ، صریح  می خواهد          

                                                                                    7/3/87

  نازکترازخیال                                                                    10

                               

               « خاطر ملول »

گرخاطر ملول مرا مرهمی بیا

ور سوز شام تار مرا همدمی بیا

گر برغمم غمین نئی جان من برو

ور همچو موج بحر بلا درهمی بیا

بر بادبانِ  غم  بنشستم  غریق وار

ای  آنکه  در دلی ، زنظر مبهمی  بیا

اینجا نه جای نرم تنی و لطافت است

نازک دلی نیا و اگر محکمی بیا

عمرم به لحظه سر شد و آخر نیامدی

چندی  به انتظار کنم عالمی بیا

بر داد من برس ای ساقی العطش

دادم مگر نمی شنوی خوانمی بیا

ما تشنگان خصلت روی قمر وشیم

کان ماهتاب حسن بیار و دمی بیا

ما سِرِّ سوز و ساز شبی را نگفته ایم

« رایت » تو هم اگر به شبم محرمی بیا
                     
                                                                            20/12/75 

  نازکترازخیال                                                                     11

 

                             

              «  بکش مِهرم »

مرا آتش بزن چون خاک گردان

مرا خاکسترم کن پاک گردان

مرا صد رحمتی در دل برافشان

زمهرت سینه ام صد چاک گردان

بکش مهرم ، بمیرد عشق پاکم

چو خاکستر شدم ، ادراک گردان

مرا در کوره های غم بسوزان

ز خیل فوج غم بی باک گردان

دو دستم را به قندیلت درآویز

حمایل کن مرا  فتراک گردان

بزن نیشم هلاکم کن چه پروا

بخاکم کن مرا خاشاک گردان

به گیسویت دل ِ رنجور « رایت »

به پیچِ ِ پیچِ زلفت تاک گردان
                          
                                                                      20/10/75           

  نازکترازخیال                                                                     12

 

                        « غرور و ناز »

چه خوش است آن زمانی که تو از درم درآیی

به دو دیده انتظارم ، که تو در برَمَ درآیی

تو به هر کجا که رفتی ، همه از پی تو بودم

دل شب نخفته ام تا ، که تو صبحدم درآیی

به حرم سرا  برفتی ،  در آن سرا ببستی

منِ منتظر نشستم ، که تو از حرم در آیی

ز فراقِ رویِ لاله ، به دلم سکوت گفتم

که تو نشـنوی فغانم ، ز غمِ صنم در آیی

توی ِ سنگدل بگفتی ، ز غرور ناز بر من

به دعا دو دست دارم ، که تو برعدم در آیی

ز چه خوار می نمایی ، تو میان این حریفان

ز سر خطا گذشتم ، که تو محترم  در آیی

به وفا  جفا نمــودی ، به عطا خطای کردی

همه عمر صبر کردم ، که تو از کرم در آیی

دل ِ« رایت » ار شکستی ، به غم و فراق و هجرت

قدم از قدم ندارم ، که تو صد قدم درآیی
                                                                     27/1/73 

  نازکترازخیال                                                                    13

 

 

              « مسکین »

چندی مدارا با منِ مسکین نکردی

یکدم مراعاتِ دلِ غمگین نکردی

کشتی مرا با غمزهایت  ای  مُعَذِّب

با من چنان کردی که با بی دین نکردی

یغماگر  دل  گشتی  و  گلچین  باغم

رحمی به حال لاله و نسرین نکردی

تا کی فریب وعده هایت خورده باشم

آن  را بقولی سر نمودی این نکردی

دیگر ندارم ای صنم چشمی به راهت

زیرا وفا بر حال و بر پیشین نکردی

با صد تمنّا « رایت » از کویت حزین شد

 او را اسیر ِ طرّه ی پرچین نکردی                    

                                                                             6/4/76

  نازکترازخیال                                                                     14

 

            «جفا پیشه »

ابروان دوخت بهم یعنی ازاو بیزارم

قهر بنمود دل  از الفت  او بردارم

رفتم از بهر ملاقات رخش با صد شوق

تا شنید آمده ام خفت ، که من بیمارم

او که از عشق و وفا داری من داشت خبر

بود هر لحظه به نوعی ز پیِ آزارم                              

                                                                       8/2/77 

  نازکترازخیال                                                                    15

                       
 

                   « چشمان کوفه » 

 دیشب سراغت را زجانان می گرفتم

با دیدن ِ رخسار تو جان می گرفتم

یادم بَوَد از دست تو نان می گرفتم

از روی  زرد و دستِ  لرزان می گرفتم

مهتاب می تابید و شب را بود عمری

در سایه از مهتاب پنهان می گرفتم

عمرم بسر شد از غم هجران رویت

چون شمع سوزانی که پایان می گرفتم

خوابم نمی آمد ولی خفتم به سختی

آخر که انسی تازه با آن می گرفتم

می آمدی  ویرانه ام  می شد  گلستان

کم کم در این ویرانه سامان می گرفتم

من در میان ِ موج ِ دریای ِ مصیبت 

  نازکترازخیال                                                                       16

 

از لشکرِ  اشرارِ  غم سان  می گرفتم

ای کاش یک بار دگر  می آمد از ره

بوی ِگل و نسرین و ریحان می گرفتم

گاهی به خلوت گه سکوت و گاه ظلمت

گاهی میان باد و باران می گرفتم

ایکاش بودم « رایت » از چشمان کوفه

تصویری از آن ماه تابان می گرفتم                            

                                                                              18/3/77     

   نازکترازخیال                                                                    17

 

                         
                  « نازک دل »

نازک دلی که طاقت رنجی نمی کند

این کلبه ، خانه ز گنجی نمی کند

یوسف که عالمی به جمالی خریده است

ما را ز چه شریک ترنجی نمی کند

این آتشی که نهادم به دل نگار

حاشا و حَبَّذا که سپنجی نمی کند

دلبر اگر رفیقِ  رهِ  نیمراه  نیست

مایل شود دگر شش  و پنجی نمی کند

زینهار اگر بهانه بیفتد بدست او

« رایت » چه می خوری ، غم هجران یار را

عاشق به مهر فاصله سنجی نمی کند                     

                                                                       21/10/75 

  نازکترازخیال                                                                  18

 

                     « طلاق جوانی »

سیه پوش بخت سیاه خودم

گرفتار داغ فراقش شدم

سرشکم ربوده قرار از دلم

چو باران فرود آورم دم به دم

چو یعقوب کنعان زهجرش برفت

فروغ دو چشمم بسوی عدم

دگر ذوق ماندن ندارد دلم

به صحرای حسرت قدم می زدم

کجا می برندم ندارم خبر

پی من نیاید قدم با قدم

تنفّر  فرا گیر  جسمم  شود

هر عضوم دهد گر جواب  ردم

فسار خرد را نهادم زکف

زدست  هجوم غم بی حدم 

  نازکترازخیال                                                                      19

 

طلاق جوانی فتاده سرم

کزین زندگانی رهانم خودم

تو بودی و سرو و صنوبر و من

چراپس به هجرت شکستی قدم

ندانم گناهم چه نیک و چه بد

زنیکم گذشتی شمردی بدم

به تزویر « رایت » فریبم مده

تو هر آن  بگفتی  بیا ، آمدم                                  

                                                                    27/12/75 

  نازکترازخیال                                                                    20      

 

                        « خرمن عمر »

اگر زدیده برفتی ، ز دل نخواهی رفت

دریغ و درد چه گویم ، ز سر پناهی رفت

فلک  به  قهر شکسته  نهال  امیدم

مرا بجز ز وفا ، گو چه اشتباهی رفت

 مگر چه چاره بسازم ، زدست این رهزن

تمام بود و نبودم به یک نگاهی رفت

در آن زمان که ببستی ، تو بار هجرت را

ز سینه آتشم آمد ، ز دل چو آهی رفت

بدادم  آب  و  بچینم  که  حاصلی  ببرم

چگونه خرمن عمرم ، بدین تباهی رفت

هر آن زمان که در آمد زدر گل رویش

دمید مهر وصالم  ، دگر سیاهی رفت

گرفت دامن لطفش چو « رایت » آخر گفت

غم زمانه مخور ، هر کسی به راهی رفت
                 
                                                                              29/5/75 

  نازکترازخیال                                                                    21

                   
                « محتاج سلام وصلواتم »

خاکم اگر آغوش بگیرد بدنم را

گر ذرّه به ذرّه بخورد مور تنم را

درویشم و محتاج سلام و صلواتم

غربت زده ام ترک نمودم وطنم را

یک روز اگر دلبر من بگذرد اینجا

بر سنگ مزارم  بنویسد سخنم را

من بلبل خوش نغمه ی گلزار بهشتم

یارب بشکن بال و پر دل شکنم را

دیگر چه خرامد ، دل مسکین تو « رایت »

آنجا که شکستند حریم چمنم را

ما را همه مقصود ازین قال و مقالات

تا دیده ی عبرت بشود ، گور کنم را               

                                                                            20/10/75        

  نازکترازخیال                                                                    22

                       
                        « فلک خیره سر »

کاش می شد قلم پای زمان می شکست

لحظه ای قافله ی ثانیه ها می نشست

تا دمی جان به لب آمده ام می آسود

بعد می گشت چو می دل به دل و دست به دست

کاش و ای کاش فلک درد دل ما را داشت

ورنه بی درد چه داند که غم و درد چه هست

لعن بر دست جفا پیشه ، چنین طرحی ریخت

صد گره نقش بر آن طرح ز نیرنگ ببست

درِ میخانه مرو ، جام  ز ساقی مطلب

تا درین دیر نئی ، رند و نئی باده پرست

کاش « رایت » که بگوش فلک این ناله رسد

فلک خیره سر و حیله گر و عهد گسست                      

                                                                               13/2/79 

  نازکترازخیال                                                                    23

                   
                  « باده گلرنگ »

بیاور باده ی گلرنگ ساقی

که عمری در جهانم نیست باقی

بیاور باده سرخوش دار ما را

مهیّا کن به معراجم براقی

به می بفروز امشب محفلم را

مرا دورم کن از رنج  فراقی

شدم محو لب شکّر فروشش

که هر دم می فزاید اشتیاقی

رخش باغ دلم را گشته یاغی

ز حسنش می درد جامه اقاقی

غلامی می کنندش ترک و تازی

نه این جبرست و نه آن اتفاقی

زمولانا اگر دل برده شمسی

ز من شمسِ  رخ ِ شیخِ  عراقی

 به شهر علم و حکمت شهریارست

  نازکترازخیال                                                                    24

 

فراهم کرده زعرفان طمطراقی

اطال اللهُ عمره عزَّ اسمه

برایش سازم از چششم رواقی

غم از دل کن برون خوش باش « رایت »

 دمادم می خور از کأساً دهاقی

این شعردر قیدحیات به مرحوم استاد اجل دکترشیخ عبدالقیوم عراقی تقدیم گردیده                                                               14/3/83

 

  نازکترازخیال                                                                     25

                          
              « انتقام جوانی »

جهان انتقام جوانی ز من

گرفتی به همدستی این زمن

شکستی تمام گل و بوته ام

تو را خوش نیامد سُرور چمن

نشاندی به سوگم چو آلاله ها

به هر جا که دیدی گلی در دمن

ز بس کامجو  و جفا پیشه ای

زدی بر زمینم به زور فِتَن

گرفتند دستم قضــا و قـدَرَ 

ببستند پایم ، غریبی ، مُحن

یکی شد گرفتار دام طمع

یکی را نمودی به ثروت رسن

یکی شد تهیدست انصاف تو

یکی شد غریب ِ دیار و وطن

یکی را به سر تاج زَرّین نهی

  نازکترازخیال                                                                   26

 

یکی را به بند آوری با رَسَن

یکی نعره می زدبه صبح و به شام

یکی را دهن دوختی بی سخن

گر امروز دست رفاقت دهی

دگر روز پیچی  میان کفن

چه کردی تو با خلق ای روزگار

بلند است فریاد هر مرد و زن

همه روز با من سر کینه ای

نه مِهرت بدیدم نه روی حسن

ندیدیم نگاری به صد جلوه ناز

نه معشوقه ای همچو تو دلشکن

بلندی نخواهم ، سپهر بلند

ترحّم به کوتاهیم کن مزن

جهانا به هر کس که رو کرده ای

حیاتش نمودی بهشت عدن

ز بیچاره بردی سپردی غنی

  نازکترازخیال                                                                     27

 

دگر ریشه ی عمرشان را مکن

اگر در دو عالم بهشتش دهی

چه توفیر دارد کریه و حسن

زبد عهدی خود نداری کسی

کسی را نپایی به رسم کهن

جوانی دهی با بهای گزاف

به پیری ستانی ولی کم ثمن

به داغ جوانی دلی را مسوز

پریشان مکن خاطر انجمن

بیا دست بردار ازین سفله گی

مدارا نما و مشو  اهرمن

نداستم آخر که این چرخ دون

گدا پرور است این و یا اهرمن

تو « رایت » دلِ خود مشوش مدار

رها کن زموج بلا خویشتن                                    
                                                                      15/4/82                            

 نازکترازخیال                                                                     28   

 

                        « شرمم مده »

محوم مکن به عشوه و زجرم مده به ناز

زارم مکن به غمزه و دارم مزن به آز

شرمم مده به خنده و عیبم مکن به کبر

ترکم مکن به کینه و قهرم مکن تو باز

دورم مکن به جبر و تو رنگم مزن به مکر

سحرم مخوان به عشق و بیا جان من گداز

مهرم مکش میان پرده ظلمانی حجاب

شرحم مده ، مکن این قصه را دراز

من محو طلعت روی قمر وشم

تنها نه من به یاد تو رو می کنم حجاز

من « رایتم » چه شرح حکایت کنی مرا

جام مئی بیاور و عیشم تمام ساز

این جلوه گر به پیش هر آن کافری کنی

افتد به خاک سجده و آرد تو را نماز
                                
                                                                        14/11/83 

  نازکترازخیال                                                                     29

                       
                     « تارک افلاک »

وصفت شنیدم عاشق آن بیش تر شدم

تا دیدمت رخ عاشقت از پیش ترشدم

حُجبم نداد  اجازه  برنجانمت به بوس

شرمم بکشت از عرق خویش تر شدم

حُسنَت عَلَم به تارک افلاک برفراشت

چون شاه  در برابر رُخ کیش تر شدم

 قلبم میان زلف شکن در شکن شکست

شد پایمال روحم و دل ریش تر شدم

حاصل بکف ، ز تجربت تلخ کرده ام

نیشم  زدند و عاقبت اندیش تر شدم

« رایت » مکن تو تکیه به دوران چاپلوس

من خود فدای فتنه ی چون نیش ترشدم

هر چند در بساطم از آهی اثر نبود

دامَنْت دادم از کف و درویش تر شدم
                              
                                                                              17/8/84 

  نازکترازخیال                                                                   30

 

                « بشکسته ای دلم »  

قلبم به صلح با رضایت نمی دهد چکنم

گوشی به پند و وعظ و حکایت نمی دهد چکنم

عالم به زیر پایت منت خواه ریز و خواه مریز

بشکسته ای دلم که کفایت نمی دهد چکنم

هر لحظه می کنی هلاکم و گویی صبور باش

عاشق  ز یار خویش داد شکایت نمی دهد چکنم

این دل که در هوای وصالت بخون نشست

سر در هوای کوی ولایت نمی دهد چکنم

از بس که زهر خورده ام از جام دیده ات

وصفش به ثبت دفتر غایت نمی دهد چکنم

باید علم به دست دلیری سپرد روز جنگ

کس دست مضطرب که نه« رایت » نمی دهد چکنم                                                                              25/8/84  

  نازکترازخیال                                                                   31

                          
                 « بشکستم نمازم»       

برفتی آتشم را گرم کردی

بگفتی یا بسوزم یا بسازم

مرا بردی سر قبر امیدم

نشاندی بر سر سوز و گدازم

نگفتی تا به کی باید بمانم

میانِ  آرزو هایِ  درازم

تو که کج می کنی ابروی خون ریز

 و مَنَ سعیم بوَد خود را نبازم

تو فتّان عالمی پر فتنه کردی

نه اهل مکر و نیرنگ و نه آزم

رخ ِ افسونگرت اعجاز دارد

نمودی جلوه ، بشکستم نمازم   

  نازکترازخیال                                                                  32         

 

                   « برتر از وصف »

حدیثِ رویِ تو هر پیر و نوجوان می گفت

سحر به بامِ فلک ، مرغ نغمه خوان می گفت

شکوفه بر سرِ شاخ و بنفشه بر لبِ جوی

نسیم شانه زنان ، زلفِ سنبلان می گفت

بهار نقشِ تو می زد ، به گل طبیعت را

سپهر عشقِ تو بهرِ ستارگان می گفت

زشوق ِ وصفِ رخت زُهره  فتنه ها می کرد

و مهر ، ذکرِ تو در اوجِ کهکشان می گفت

به رسمِ کینه یِ دیرین ، ز بیمِ سیلیِ باد

میانِ بادیه خاری دوان دوان می گفت

نه در بهار قناری ، برایِ گل می خواند

به دشت ناله کنان صرصرِ وزان می گفت

تو آن جمیل جمالی ، که برتر از وصفی

ز شوقِ روی تو گل ، پیرهن دران می گفت

  نازکترازخیال                                                                   33

 

صریرِ مُلک تو عرش است و قدسیان خَدَمَت

بلی صلای تو را هفت آسمان می گفت

چو ماسوا به طریقی به سُبحه مشغولند

قَمَر ، شَجَر ، همه خاشع ، به [ یَسجُدان ] می گفت

تو چون بگفتی« اَرِحنا » به لهجه ی ملکوت

 بلال نام تو در بانگ هر اذان می گفت

به حیرتی که زبانها به کام می دوزد

حدیثِ عشقِ تو« رایت » به صد زبان می گفت                                                                   26/2/85    

  نازکترازخیال                                                                    34

                          
                           « تیغ ابروی »

شکوه از ترکشِ چشمانِ تو یکدم نکنم

چهره درهم نکشم ، از زدنت غم نکنم

تیغ ابروی به من آخته ای می زنمت!

خواه زن خواه نزن ، باک نکن خم نکنم

این ارادت به من از آب و گلم ارث رسید

ار زنی ار نزنی ، ارزن  از  آن کم نکنم

یک نفس وصل تو ای یار گَرَم دست دهد

طمعِ تختِ سلیمان و کی و جَم نکنم

یادِ تو چون نفسِ گرمِ حیاتیست مرا

لحظه ی مرگِ من آن یاد دمادم نکنم

هر مکانی که در آن خضر حضوری دارد

من که دیگر هوسِ چشمه ی زمزم نکنم

زان زمانی که شدم صیدِ کمندِ غمِ تو

آنچنان سر به رهم ، کز غم تو رَم نکنم

  نازکترازخیال                                                                  35

 

حال ما را چو  سرِ زلفِ خودت  آشفتی

من خوشم گر تو نخواهی ، که مَنَظَّم نکنم

دست در دستِ مَنَت نِه ، که به اوجت ببرم

ناجوانمردم  اگر ، شهره ی عالم نکنم

گر وفائیست تو را ، عهد تو در می بندم

ور مرا سر برود ، پشت به عهدم نکنم

سیلم  و حاصل  آشفتگیم   ویرانیست

ورنه چون  ابر سراسیمه که  نم نم نکنم

« رایتم » گشته ام آلوده ی عشق صنمی

سجده بر هیچ  بتی جز تو مُسَلَّم نکنم

گر گــدایم ، نروم جز دَرِ تو ، می دانی

دست پرورد توأم ، مِنَّتِ حاتم نکنم

                                                                             23/8/85

  نازکترازخیال                                                                      36

             

                 « طَرّار وش »

آمد و مرا دوباره عاشق بنمود

یاد از همه خاطراتِ سابق بنمود

بنهاد سری به دوش خود چون لاله

در هر نگهی دلم  شقایق بنمود

پرداخت به خنیاگری همچون زُهره

با صد نمط اظهارِ علایق بنمود

آورد زِ هَر در سخنی پر جذبه

با تیغ زبان قتلِ دقایق بنمود

هر ره که بجستم آن به در می ببرم

طَرّار وَشَم قطعِ طرایق بنمود

آمدبه بِرم نشست و درگوشم خواند

تا روی من از سِتر سرادق بنمود

آمد و دلم به شیوه ی عاشق زد

تا رأی مرا به خود موافق بنمود

  نازکترازخیال                                                                     37

 

برد از کفم هر چه حاصل صبرم  بود

توصیف مرا هر آنچه  لایق  بنمود

هر چند من از گذشته ناخوش بودم

واقف  ز سَر و سِرِّ حقایق  بنمود

بُد فاصله بین ما و دشمن خوش بود

پیوند میانِ ما بدید و تا دِق بنمود

بگذشت زمان ، جهان چو « رایت » زایید

ز عذرا  طلبِ  قصّه ی  وامق بنمود

                                                                       3/9/85 

  نازکترازخیال                                                                   38

 

                          « نگاه عاشق »

نگاهِ عاشقِ ما را چنان از دور می دزدی

که گویی نای رفتن هم، ز پایِ کور می دزدی

صبوری می کنم هرچه ، دل از من می کند دوری

چون او از من به دور افتد ، تو هم بد جور می دزدی

منی که خود به پای خود ، به دام عشقت افتادم

چه حاجت با چنین نیرنگ و جبر و زور می دزدی

تو آن ناشی ترین دزدی ، که بر میخانه بگذشتی

می اندر خُم نهاده ، خوشه ی انگور می دزدی

نگردد باورم  روزی ، تو خصم جان من گردی

نمکدان بشکنی نان از ، میان سور می دزدی

چو اختر شب برون آیی ، نقاب از چهره بگشایی

به روز اندر پس پرده ، نگاه از نور می دزدی

تو شاه کشور عشقی ، در این عالم چه کم داری

نه کم داری ! نه غم داری ! ، به چه منظور می دزدی

طریق عشق پر زهرست « رایت » نوش کن گرچه

تو گویی زهر عشق از لانه ی زنبــور می دزدی

                                                                      15/6/86 

  نازکترازخیال                                                                     39   

 

              « فضل انسانی »

همه جا بسکه بُوَد نقلِ پریشانی ما

شده عنوان عَلَم بی سرو سامانی ما

این همه رنج و تَعَب ، قصّه و پیشامدنیست

دست تقدیر نوشته است به پیشانی ما

جور دشمن نبود هیچ عجب پیش کسی

درشگفتم که چرا ، دوست شده جانی ما

ما  که  عیبی  نگرفتیم  به ایمان ِ فلک

او چو ترسا بگرفت ، عیبِ مسلمانی ما

فضلِ انسانی ما ، رفت به یغمای غرور

ورنه می برد ملک ، حسرتِ دربانی ما

نذرِ پایِ تو نمودم سر این نفسِ شرور

تا من عشقِ تو پذیرم و تو قربانی ما

طرحی افکن که بساطِ طرب آماده شود

تا عدو دِق  کند از ، صلح و خرامانی ما

  نازکترازخیال                                                                      40   

 

چه کنم بر رخِ خورشید نقابی بستند

بت پرستیم همه برتو وخود بد کردیم

بگذر  ای توبه پذیر از همه نادانی ما

ما  فروخته  از  بار گناهان خودیم

لطفی آگه نشود خصم ، ز ویرانی ما

« رایت ِ» عشق تو بر بام دل افراشته ام

چونکه دل کس نکند ، صید به آسانی ما

                                                                           8/7/86

  نازکترازخیال                                                                      41

                        
               « غَمّاز عالم »

امّید من  بشد  از بس که نا امید

فصل بهار نامده  از ره خزان رسید

درخواب رفت ریشه و افسرد شاخ و برگ

خشکید ساقه و رنگ ِ  رُخَم پرید

فرصت نشد غزل بسرایم برای گل

کار ازغزل گذشت و قلم ساخت این قصید

روزم چو برزخ است و شبم همچو  ز مهریر

لرزان  زباد فتنه ام هر دم  مثالِ  بید

روزان به وعده سر بنمودم یکی یکی

رنجید  خاطرم  از  وعده  و  وعید

سنگِ  جفایِ  رفیقان  دلم شکست

کس را خبر نگشته که کارم کجا کشید

ترسم که ره ندهندم به بزم عشق

آگه  کنیدم  اگر  ره  نمی دهید

غمّاز عالم است  زبانم چو چشمِ یار

 

  نازکترازخیال                                                                     42

 

عفّوم  کنید  اگر پرده ها  درید

نادیده قصّه ای مکن ایمان بر آن تو راست

حاشا توان که  قصّه ی  ناگفته  را شنید

چشمم بخون نشست چو خورشیدبرشفق

از بس ز بیمِ  فتنه  دمی  را  نیارمید

مُردم  به حسرت جوابِ  علیکش  ولینگفت

این  فرقه ی  ضلالت  و آن  کافر عنید

از  دستِ  هر که  نمک  خورده ای  ببوس

دستِ  کریمِ  کریمان  چه  می گزید

قلبم میانِ این همه بلوا شکست  سخت

کس  قلب ِ شرحه شرحه ی پر درد من  ندید

گفتم  مباد کین  زمانه  زمان  جهالت است

یا کرده اید چنین یا بر آن سرید

بازارِ کین و ریا  سخت گرم بود

آتش  بیار  معرکه  ابلیس  وش  پلید

  نازکترازخیال                                                                      43

 

 تاراجِ  عِرضِ  مسلمان  رواج  داشت

هر جا زبان  تو  حق  را  شدی  برید

هر کو دهان به نقد سخن باز می نمود

ممهور  گشته  دهانش  شدی  بعید

از رنج  خلق خدا  کاخ  می نساز

هرگز به جا  نمانده  بنای  ستم مدید

نخجیرگاه  دهر و کمینگاه  او صراط

اندیشه کرده اید که آسوده  بگذرید

بر  صور  خود  چو  سرافیل  بر دَمَد

مانند سبزه سر از خاک می دمید

موجِ بلا چو کشتیِ غافل نشین  شکست

دیوانِ  عدلِ  الهی   بُوَد  شدید

محتاجِ عالم ار بشوی با خدای باش

جور زمانه نشاید بجان خرید

  نازکترازخیال                                                                     44

 

 دارم عجب زچرخ سفله که مردان مرد کشت

خونش به شیشه کرد و از آن سفله پرورید

مَردی ز رونق  اوفتاد و فتوَّت  کساد شد

گویی که آب شد به میان زمین خزید

هرکس  نصیبی  از  این  روزگار برد

نوبت  به ما  که رسید آسمان  تپید

مردی  رسید از ره  و بود  از تبار عشق

صــارَ  المُـرادَنـا وَ  لَهُــــو  اِنَنّــــــا  مُرید

« رایت » چه  می بری  به درازا مقال را

کوتاه کن سخن که قامت صبرم دگر خمید

                                                                    16/12/86                                   

  نازکترازخیال                                                                   45

                       
              « جلوه  کن  ای ماه »

جلوه کن ای ماه من ، رونقِ بستان  ببر     
                                                                        
 از همه صاحبدلان ، دل  بنه و جان ببر

رخ  بنما تا شود ، رونق  گلشن  کساد

مهر پراکنده  کن ،  تا برهیم از  فساد

باده بده مست کن ، هرچه که هشیار هست

دختر رَز ناز کن ، تا بشوم می پرست

ای بت من ظهر  شو ، شهر پر آشوب کن

کم رخ محبوب را ، از همه محجوب کن

شور بینگیز تا ، لاله به ماتم نشان

غمزه کن ای خوب من ، سجده  کند کهکشان

چشم جهان خیره کن ، با نفس مشک وش

خضر تویی ساقیا ، عالمی  اندر عطش

طرح بیفکن  که تا ، قلب  عدو  بشکند

از عطش  وصل تو ، زهره سبو بشکند
        

  نازکترازخیال                                                                     46

 

سِکّه بنامت بزن ، قیمت زر بشکند

خویش تجلّی نما ، کوه کمر بشکند

عشق بیاموز تا ، قامت غم خم شود

عبرت هر خسرو و هر چه کِی و جم شود

 مدرسه ای  کن  بنا ، ما خَلَق آدم  شود

بیخ ِ جهالت بکن ، عشق دمادم شود

رایحه ی  روحبش ، مشک نفس چون صبا

روی کن  ای دلربا ، از همگان دل ربا          

                                                                           25/11/84

  نازکترازخیال                                                                     47

                         
               « مهر جهان فروز »

ای حُسن روی پاک تو مهر ِ جهان فروز

وی روشن از جمال تو ، کاشانه ام هنوز

آن ابر غیبت از جمال جمیلت کنار کن

یکدم درآ به کلبه ی من ، می کنش چو روز

نور ِ رخ ِ منوّرت از مهر برتر است

جاوید مان تو مرا تا سحر بسوز

رخ می نما و رونق بستان کساد کن

کن جلوه تا بکند ، فتنه ها بروز

هجرت زکف نمی نهدم ، چون لجوج عجوز

دستم بدامنت ، برهانم از ین عجوز

« رایت » سر ارادت از این آستان مدار

تا پرده افتد از غیوب و فرج بشکند رموز

                                                                             6/12/84              

  نازکترازخیال                                                                      48

 

          « پیر گسترده خوان »

به یاد همان پیر گسترده خوان

مزیّن شده مجلس یادمان

حکیم سخن دان و گوهر تراش

سخن را نمودی چو درّی گران

دقایق نگار و ظرافت گزین

همایون خیالست و باریک بین

دهان تنگ شکر ، حلاوت رُبا

ز شهد و  می  و  انگبین

فصاحت شعار و بلاغت گزار

مصالح بیان و شریعت مدار

بوقت گرفتن لب از هم فراق

سخن می بدان و مخاطب خمار

درختان عالم چو جوهر فشان

زمین برگ وار و صحف آسمان

  نازکترازخیال                                                                     49

 

نگارنده گر جمله ابنای خلق

به حُسن مقالش بود ناتوان

گلستان حکمت  سرای درنگ

جهانی بود با هزار آب و رنگ

به بستان علم و ادب سیر کن

فصولی  ببینی  ز صلح  و جنگ

به پیشش ادیبان همه طفل وش

 چون او خضر و باقی عطش

بگو مدعی را بمیرد و یا

چو سعدی خیالی مصوّر بکش
                                                                                                    

  نازکترازخیال                                                                     50

 

                        « عزیزی رفته »   

من از دلدار تبریزی سلامی را نشان دارم

ز فرط دوری از رویش ، به روز و شب فغان دارم

ز لطفت صد عجب دارم ، نبودی فارغ از یادم

سلامت کرد دلشادم ، ولی دردی نهان دارم

تو جانم بردی ای دلبر ، بدین بی جانیم لطفی

تو دستم گیر برخیزم ، که جسمی ناتوان دارم

الا ای پیک خوش پیغام ، رسان بر جانب دلبر

بگو از دردِ هجرانت ، دو چشم خون فشان دارم

بگو با کاروان دردم ، که ره آهسته پیماید

عزیزی رفته را من هم ، میان کاروان دارم

چراغی را همی گردم ، که ره بنمایدم « رایت »

میسّر سازم  ار وصلش ، چراغی جاودان دارم

                                                                        28/7/73

  نازکترازخیال                                                                    51

                         
             « سپهر عشق »

جمله ی اعمال بشر را تراز

هست در آیین الهی نماز

فرق ندارد چه مسلمان چه گبر

جهد کن و چاره ی فردا بساز

توشه ی ره گیر در این دار چند

کن حذر از فتنه گری ها و آز

بار سفر بند و مهیّا بمان

چون سفری پیش تو آید دراز

ره ندهندت به حریم ِ حرم

تا که نگیری تو  درین ره جواز

گر چه جهان مظهر زیبای اوست

کی بشود همدم آهو گراز

روی به آفاق سعادت نما

گوش بکن زمزمه ی دلنواز

  نازکترازخیال                                                                     52

 

پیکِ  سعادت  خبرت   می کند

رُو  بنما  گرم  از  او  پیشواز

روی ِ دو  زانویِ  ادب  می نشین

دل  برسان  وادی  وحی و حجاز

سر بفکن زیر و میاور فراز

تا بشوی در دو جهان سر فراز

تن  زقیود هوس  آزاد  کن

شهپر عشقت  ببرد تا فراز

اوج  بگیر عرش  بنه  زیر پا

سیر فلک  کن  تو  به دستان باز

دیده  بیفروز و سحر دل بسوز

تا که برون  افتد  از این پرده راز                                 
                                                                 7/6/82                       

  نازکترازخیال                                                                     53

                       
                 « مادر من »

سایه ای بر سرِ من ، مادر من

شاه من افسرِ من ، مادر من

این تنم خادمِ دربارِ تو هست

امر کن سرورِ من  ، مادر من

مادرم مصدرِ عشقی و وفا

زینت دفتریِ من ، مادرمن

کاخ زیبایِ خیالِ من و تو

شمسِ من  اخترِ من ، مادر من

عزّت و شوکتِ من در همه عمر

تویی ای مادر من ، مادرمن

جلوه ات بدرِ درخشان من است

ماه خوش منظرِ من ، مادر من

مرمرم سیم و زرم ، بال و پرم

درّ من ، گوهرِ من ، مادرمن

       

  نازکترازخیال                                                                     54

                                « بلبل»

بلبلی خوش محفلی در گوشه ی گلزار داشت

و اندران  گلزار  با گل  وعده ی دیدار داشت

گل به طنّازی و بلبل نغمه ساز

بزمِ گرم و خلوتی هم عاری از اغیار داشت

چون حدیثِ عشق با گل او حکایت می نمود

فاش می کرد هرچه دردل صحبت و اسرار داشت

همچو مجنون با دلی خون در پی دلدار بود

روز گریان ، شب ز هجرش دیده ی بیدار داشت

آه و زارش ، قهر و نازش ،جان و دل می سوختی

از غمِ دل ، همچو  ابری دیده ی خونبار داشت

حیف از آن گلزار کاندر کینه و تزویر سوخت

لعن بر دستی که قصد کینه و آزار داشت

« رایتــا » گر رسم حرمت از گلی آموختی

این متاعی نی که هر،  بقاله در بازار داشت
                                                                   16/4/84            

  نازکترازخیال                                                                     55

                      
                « کجایی ساقیا »

شرابی زان لب لعلت ، فشان بر چهره ی زردم

فراموشم شود یاد ِ ، شب ِ دیجور و بس سردم

مرا در شعله ی هجران ، نهادی خود کجا رفتی

کجایی ساقیا امشب ، گرفتم آتش از دردم

دلم را عشق دلبر برد و جانم گرگ شهوت خورد

دوچشمم خواب غفلت کشت و من با خود چه ها کردم

دلی پر درد و پر محنت ، دلی پر رنج و پر زحمت

کند آتشفشان ترسم  ، نماند خاکم و گردم

به طوفان ناخدایم باش و دستم گیر و ناجی شو

تو « رایت » درطریقت کوش ومن مجنون وشبگردم             
                                                                                                                                                                                              15/7/75               

  نازکترازخیال                                                                      56

 

           « گیسوان  مشکین »

دلم که ساکنِ کوی ِخیالِ دلبر شد

ز روزگارِ اَزَل ، خُلق و خُویَش اَزبَر شد

هر آن زمان که درآید ز در گلِ رویش

نشست در دل و جان را هزار زیور شد

به دیده منّتِ خارِ گل و گلستانش

کشیدم از کرمش ، دیده ام مُنَوَّر شد

ز در در آمد و با گیسوان مشکینش

بغل گرفت مرا بسترم مُعطَّـــــر شد

منی که تلخ چَشِ روزگارِ  زَهرینم

ز فیضِ صحبتِ دلبر ، غمم چو شکرّ شد

ز هجرِ یوسفِ عشقم ، بدیده نور نماند

امیـــد را  ننهادم  دو صــد برابر شد

خدای  را به  نگاه تو   می پرستیدم

چنانکه خَلق به « رایت » بگفت کافر شد

                                                                     13/10/75  

  نازکترازخیال                                                                      57

                      
               « سرو قامت »

در تو اُمیّد رهایی دیده ام

در رُخَت نور خدایی دیده ام

خویشتن پنهان مکن ازچشم من

یار غایب هر کجایی دیده ام

وه بیا بنگر چه غوغا کرده ای

حیرت آور  ماجرایی دیده ام

بی خود ازخویشم نمی دانم کیم

در گلستان دلگشایی دیده ام

در گلستان ، سیر بستان ، ناز او

روی  گلها  جای  پایی  دیده ام

عالم آرا ، سرو قامت ، ماه وش

عاشقان  را  دلربایی  دیده ام

این زمان را اعتباری هیچ نیست

چون به عهدش  بی وفایی دیده ام

شام  هجران را  صبوری کرده ام

تا سحر گه  روشنایی  دیده ام

   نازکترازخیال                                                                     58



همچو شمعی آتشش را سوختم

هر کجا  که  آشنایی  دیده ام

ناله از  رنج شکنج  طرّه اش

کی کند هر بینوایی دیده ام

شکوه ای از عاشقی نشنیده ام

در غمش هر مبتلایی دیده ام

زهرنیش ات شربت احلای من

نوش جانت هر جفایی دیده ام

بگذر از من ، می گذارم هرچه را

در رهت گر هر بلایی دیده ام

می گریزم از جفایش  هر کجا

خود پسند و خویش رایی  دیده ام

خلق گوید رند  شد  زو کن حذر

من تو را در پارسایی دیده ام

هر که را « رایت » یقین بنموده ام

عاقبت مهــر ریایی دیده ام        
                                                                              23/12/75                                                  

  نازکترازخیال                                                                     59

                        
                    « اجل نیامده باز آ »

زچشمِ خفته ی این ، روز گار می ترسم

ز فرط فتنه ی این ، نا بکار می ترسم

گرفته پرده ی غفلت ، دو چشم خسته ی او

از این که می نرود ، بر کنار می ترسم

جهان به پیش من از اعتبار افتاده است

بجلد فتنه شود آشکار می ترسم

یکی دو زخم غمش بر دلم نشان دارم

ولی ز دست غم بی شمار می ترسم

به انتظار شدم سبز در کویر عطش

از آنکه بَر ندهم ز انتظار می ترسم

اجل نیامده باز آ ، قرارم از کف شد

زمانه بی تو ندارد قرار می ترسم

به سوز سینه ی « رایت » شها نگاهی کن

میان این همه دود و غبار  می ترسم                               

                                                           2/9/77           

  نازکترازخیال                                                                     60

                    

                       «  تحفه »

دیگر هوای ماندنم از سر پریده است

گویی که وقت پر زدنِ  من رسده است

ترسم کشد مرا به در خانه ی لئیم

این تشنگی که پرده ی حجبم دریده است

این طفل مکتب عشقت بهانه جوست

من هرچه را نوشته ام او خط کشیده است

صاحبدلی در این زمانه نماندست ای دریغ

باز آرم آنچه دیده ام و کس ندیده است

شرحش دهم هر آنچه که با کس نگفته ام

رمزی من از الف که کسی ناشنیده است

عمری تلف به پای گناه ِ پدر شدم

کین تحفه ای بود که به « رایت » رسیده است

بنهاد آسمان و زمین طفره رفت از آن

باری که پشت همچو من ازآن خمیده است             
                                                                     20/1/80

  نازکترازخیال                                                                     61

 

                    « خوب من »

دلم پیش چشم تو جا مانده است

بسا خوشدلم کو بجا مانده است

نگشتم پی ِ بی سر و پا دلی

نپرسیدم اصلا کجا مانده است

به هر جا نظر می کنم خوب من

نمایشگهی زو بپا مانده است

جمالت نبیند دلی کــــور به

مگر چشم بینا کجا مانده است

برای رسیدن به پا بوسی ات

دو دستم به حال دعا مانده است

نه در شهرم اندر کسی آشنا

نه در نایم حال نوا مانده است 

بریدم   از  این  و  از  آن  آرزو

که تنها امیدم خدا مانده است

  نازکترازخیال                                                                      62

 

دل دردمندم نیافت التیام

چرا کو زدلبر جدا مانده است

همه با وفایان مسافر شدند

به هر جا دلی بی وفا مانده است

مکن عیبم از خامی این سخن

ز دنیای زیبا ، جفا مانده است

مگر صحبتی ناروا گفته ام

اگر گفته ام  ناروا مانده است

ز صلح و صفا و وفای به عهد

مگر « رایتا » جز ریا مانده است                                                                                                                               8/12/80                                                                                                                                       

  نازکترازخیال                                                                      63

                     
                       « خــــزان »  

یارب آن روزی که من ترسم از آن

باد پاییزی شود سویم وزان

نشکفد گلهای باغ آرزو

برگ و بارم را فرو ریزد خزان

من نشینم در غم آلاله ها

ناله و زاری کنان و لب گزان

بشکند درهم تمام آرزویم درد و غم

از الم پیچم بخود همچون رزان                                                                                                                                 8/1/85                                                                                      

  نازکترازخیال                                                                   64

  

                  « جان جهان »

ای جانِ من و جانِ جهان جمله فدایت

جان می طلبد هر مژه ی غالیه سایت

هر دم ز افق سر زند آن  مهرِ جمالت

چو اختر شب گم شوم  از  نورِ ضیایت

محوِ  پرِ  پروازیِ  پلکانِ  تو گــــردم

چون شهپرِ عشق  اوج  بگیرد به نهایت

حُسنِ رخِ  تو  برده  دل  از  کُلِّ  خلایق

گویی که  ز جنَّت  بنمودند  رهایت

در حلقه ی  هر زلفِ  تو شوریده  دلی هست

کانان  همه  هر لحظه  بلی گویِ صلایت

دانی  ز غمت  حالتِ  ما  چون  بنمودی ؟

شرحش  به  بیان  ناید  و  وصفش  به حکایت 

با  آنکه  شدم  کشته ی   هجرِ تو  حبیبا

نه جایِ  گِله  باقی  و  نه  جایِ شکایت

هر چند  که  آشفته  بود  زلف ِ تو  یارا

آشفته تر از مویِ  توشد  حالتِ « رایت »                                                        
                                                         27/7/67                  

  نازکترازخیال                                                                     65

      

                « دلبری »

شمع دل از هجر او افروختم

تا به هنگام وصالش سوختم

جان نهادم ، دل بدادم سالها

تا ز دلبــــــر ، دلبـــری آموختم
                                                         6/8/74   

                *              *               *                                                            

 آنانکه ملائک صفت و پاک سرشتند

چون عاشق دلباخته از جان بگذشتند

در راه خدا ، راه  وطن ، راه شرافت

رفتند چو بر بال شهادت بنشستند
                                                                        7/1/71
                 *              *              *

خوبان بدست گلچین گلچین شدند و رفتند

آنان اسیر زلفِ ، پر چین شدند و رفتند

ما را  مبین اسیر دنیای  زشت   روییم

خوبان خوب رو هم ، چین چین شدند و رفتند                                                                                                                  4/10/82    

  نازکترازخیال                                                                     66

 

                       « فریاد »

الا ساقی بگیر از دستم افتادم

بِنِه می تا کنی از محنت آزادم

خمارم از در میخانه ام راندی

ندادی می نه کردی هیچ امدادم

به  دل داغی تو بنهادیم ساقی

چنان  کردی نرفت از خاطر و یادم

چو  شمعم کنج خلوتگاه جانان را

چنان سوزم که بر سوزم همی شادم

به راه عشق  صبری ، بایدت « رایت »

و گر نه غم کند ،  از ریشه  بنیادم
                                                                                                                                                                                                    5/2/73                                                                                                        

  نازکترازخیال                                                                       67

                       
               « برتر از مهر »

مرا  برتر  از مهر  و ماهی  هنوز

به  ملک  ادب  پادشاهی  هنوز

همه سروران چون سیه لشکرند

تو سر لشکرِ آن ، سپاهی هنوز

بِران حکم خویشت به ملک ادب

ادیبان گدا و تو شاهی هنوز

سرت سبز باد و دلت پر ز نور

چراغی به تاریک راهی هنوز

رضایم به صد جان رضای تو را

 رضایی چو صادق پگاهی هنوز

حجاب از مه عارضت باز گیر

تو که بر دو عالم گواهی هنوز

غبار رهت سرمه ی چشم من

به جان و دل ِ ما الهی هنوز

مزن  دم تو « رایت »زدلدادگی

تو کز دلبرت رو سیاهی هنوز

                                                 10/10/74                                                      

  نازکترازخیال                                                                     68

     

               « جام مستی »

ساقی بده می زجام مستی

مستانه بهم  زخود  پرستی

افتــــاده زدن هنــر نباشد

گر باهنـــری بگیر دستی

خواهم که بدانم ای پریوش

ماهی ، ملکی ، بگو که هستی

با آن رخ و آن نگاه مستت

ره بر دل ما چگونه بستی

هر دیده که زائر رخت شد

افتد که یقین به بت پرستی

دوش عکس رخت به جام دیدم

با قهر و کرشمه ات ، دلم شکستی

عمری به وصال ، حسرت عهد

خوردم  ، تویِ بیوفا  گسستی

ای مرغ  اگر  بدام « رایت »

بنشین تو اگر نمی نشستی
                                                          13/10/74                                                                                                                              

  نازکترازخیال                                                                      68

 

                           « آه آتشین »

به آه آتشین خود ، دل سنگ آب خواهم

به سوز گریه ام هر شب ، دلش بیتاب خواهم کرد

دمی جانا بیا بنگر ، سرشک چشم خونبارم

وضوی عشق چون عاشق ، بدین خوناب خواهم خواهم کرد

چه بیم از عشق تو هر دم ، که غم افزون کند در دل

بیا کز چشم ِ خونبارم ، تو را سیراب خواهم کرد

به می آلوده کن خرقه ، امام این جماعت شو

ز هر در روی می تابم ، به این محراب خواهم کرد

اساس عمر بر بادم ، ز عشقت در افتادم

به درد عشق خود « رایت » دوا زین باب خواهم کرد                                                                                         13/5/75

  نازکترازخیال                                                                    69

                         
                « بخوان لالا برای من »

چو طفلم گیر در دوشت ، بخوان لالا برای من

که غم هرگز نیابد ره ، بدین الفت سرای من

جلای دل ، صفای دل ، شفای دل ، خدای دل

تویی جانم ، تویی روحم ، نگار دلربای من

نه سلطان عرضه ام خواند ، نه لقمان درد می داند

پناه آرم به دامانت ، تویی درد آشنای من

کنار گاهوار من ، کنی شب زنده داریها

مبادا  اوج  بنماید ، صدای گریه های من

گریبان گیرم ار می شد ، دمی نامهربانیها

تویی هر لحظه و هردم ، امید و رهگشای من

کجا من می توانم یافت ، جز از دامان تو مأمن

جدا هر دم زدامانت ، بلندست آه و وای من
                                                                                                        
                                                                                7/6/75                    

  نازکترازخیال                                                                      70

  

                          « ابروی خون ریز »

به تاب طاق ابرویت ، نگاهم را گره کردی

مگردان حلقه ی چشمت ، که می گردم به هر گردی

به جان مردم چشمم ، نشسته تیر مژگانت

بیا دریاب حال ما ، تو هم گر صاحب دردی

مکش ابروی خون ریزت ، جفای حلقه کمتر کن

مرا این حلقه تنگ آرد ، نفس هر سو که می گردی

انین شامگاهم را ، دل شبگرد می داند

شبی با ما سحر بنما ، یقین آرم ، که شبگردی

بیا در آشیان ما و خود مهــری فروزان شو

که از گرمی برون تازد ، ازین ویرانه ام سردی

به انفاس بهارینت ، به صحرای دلم بگذر

خزان جا کرده در صحرا ، رخم رو کرده در زردی

پرو و بالم همی بستی ، چومهرت طوق گردن شد

لبم بر هرزه نگشودم ، سر من هر چه آوردی

جهانی را که من دیدم ، به عهدش اعتباری نی

نه « رایت » فرق ننماید ، جوانمردی و نامردی
                                                           
                                                                           19/1/76               

  نازکترازخیال                                                                      71  

                            « خنجر کینه ها »

دلم زخمی خنجر کینه ها ست

اسیر غریبانه ی کینه هاست

خودم محو روی تماشائیش

دلم فانی چشم آیینه هاست

خودم کشته ی غمزه ی نرگسش

دلم خسته ی بسته ی پینه هاست

دریغ از نمی صدق و سیری وفا

اگر هست در طاق گنجینه هاست

ورق می زند برگ برگم خزان

که این رسم ایّام دیرینه هاست                                                                     
                                                                      5/10/81             

  نازکترازخیال                                                                      72

                     
                   « سفیر عشق »

روم به میکده کانجا پناهگاه من است

مرا چه باک زمستی ، خدا پناه من است

سفیر عشقم و عشقم ز چشم چشمه ی اوست

که چون طلیعه ی صبحی به هر پگاه من است

بیار باده که ساقی ، بریده ام ز دلم

که اشک دیده بدین ماجرا گواه من است

چو مرغ خام کنونم ، به دام و دانه ی تو

جمال و جلوه ی رویت ، به هر نگاه من است

به هر کجا نگرم ، روی توست در نظرم

تو آن بتی که تماشای تو ، گناه من است

اگر زمانه چنین تیره رنگ و دلگیر است

ز سوز نیمه شبان و ز اشک و آه من است

زدست گرگ ملامت ، چو چاه شد جاهش

نکوست طالع « رایت » کنن به چاه من است

                                                                           26/11/74 

  نازکترازخیال                                                                      73

                               « هوای دگر »

هر لحظه به جلوه ی جمالت نگرم

سرمستم و در حال و هوای دگرم

ترسم که شکار چشم بیگانه شوی

من از غم عشق تو بسوزد جگرم

                                                         28/5/83

                              « بی خبر »


  از داغ تو در خاک نهان خواهم شد

این داغ تو رنجوری من باهم شد

تا بودی از آن دو بی خبر بودم من

با رفتن تو تازه من آگاهم شد
                                                                  29/9/83   

  نازکترازخیال                                                                       74

                         
                       « مرا بخوان »

مرا بخوان مرا بخوان  به شهر شور می روم

بگیر دست من که من ، به چشم کور می روم

تو رهنمای راه و هم رفیق راه شو مرا

نشان بده طریق را به کوه طور می روم

ره ِ صبا نشان بده ، به سوی ملک شاه جان

به پای لنگ و گوش کر ، به سان مور می روم

به وصف تخت شاهی اش ، ترانه ها سروده ام

ترانه خوان و قصه گو به صد سرور می روم

به ناز و غمزه اش دلا ، هزار جان فدا کنم

چو سرخوشان مست و مست به بزم حور می روم

چو گم نموده ایم همه کتاب راه معرفت

                                             پی زبور می روم

بسان مرغ قصه گوچه می دهی فریب دل

کنون زدام رسته ام که با غرور می روم

ز جهل و ظلمت زمان ، ز خویش هم بریده ام

  نازکترازخیال                                                                      75

 

سوار مرکب رهم ، بسوی نور می روم

به بزم کی روم که آفت است جان را

کرم نما به یک نظر ، غبار جان و دل بشوی

که خم نکرده ام کمر ، به غم صبور می روم

سلاح وتیشه ی عمل به کف گرفته ام کنون

بیا نظاره کن ببین ، به جنگ زور می روم

           « زره نگار میرسد »

بیا بیا نظاره کن ، به شاخه بار می رسد

شتا چو رخت بسته است و نوبهار می رسد

شکفته بس شکوفه ها ، به روی شاخسار ها

بیا تو خویش می شنو ، زگل که یار می رسد

بنفشه مژده می دهد ، کنار جویبارها

چو یاس اشاره می کند ، که گلعذار می رسد

به بلبلان خسته دل ، بگو که نغمه سر دهند

خزان از این دیار شد ، که غمگسار می رسد

  نازکترازخیال                                                                      76

 

ز ملک کشور سبا ، صبا همی خبر دهد

که بویِ یوسف زمان ، بدین دیار می رسد

ستاره شب نخته است ثنای عشق گفته است

تو بی خبر چه خفته ای ، بیا قرار می رسد

 بهار دل بهار جان ، بهار جمله ی جهان

قرار دل قرار جان ، به این تبار می رسد

هزار غنچه جامه اش ، به تن ز شوق می درد

امید خاک مرده بین ، ز کوهسار می رسد

جز از جفا ندیده ام ، من از جهان به حیرتم

چه از جفا و سفله گی ، به روزگار می رسد

بدست نور کشته ام ، چو مرغ شب پرست را

چنین بگو به شام تار ، برو نهار می رسد

تو رایت این نظاره را، به خلق گو اشاره را

 هزار عشق پاره را ، به یادگار می رسد
                                                  
                                                       12/11/74

  نازکترازخیال                                                                      77

                           

           « بهشت پایدار من »  

سرِ کوی ِ تو را مادر ، اگر افتد گذار من

بشوید خاک پایت را ، دو چشم اشکبار من

نثار خاک راه تو ، دل وجان من ای مادر

به سال خوردیم کردی ، تو جان خود نثار من

توئی جانم توئی روحم ، قرار قلب مجروحم

توئی بنیاد و بنیانم ، اساس و اقتدار من

فدای مقدمت مادر ، بهشت افتاده در پایت

ببوسم آن بهشت ات را ، بهشت پایدار من

به محنت سوختی مارا ، زغم اندوختی مارا

تو عشق آموختی مارا ، تویی آموزگار من

به عزّت یادمان کردی ، تویی ارشادمان کردی

به غم استادمان کردی ، تو بودی غمگسار من

تویی نارم تویی نورم ، تویی شوقم تویی شورم

ز رویت شاد و مسرورم، تویی باغ و بهار من

نشیند بر سر کویت ، ببوسد پای مینویت

ببیند روی ی نیکویت ، دوچشم انتظار من

اگر دیوار غم ریزد ، زصبرت باز بگریزد

ولی« رایت » در آمیزد، به جان شرمسار من

                                                   30/11/74 

  نازکترازخیال                                                                     78

 

                        « غـرور و ناز »

چه خوش است آن زمانی ، که تو از درم درآیی

به دو دیده انتظارم ، که تو در برم در آیی

تو به هر کجا که رفتی ، همه از پی ِ تو بودم

دلِ شب نخفته ام تا ، که تو صبحدم در آیی

به حرم سرا برفتی ، درِ آن سرا ببستی

منِ منتظر نشستم ، که تو از حرم در آیی

ز فراق روی ِ لاله به دلم سکوت گفتم

که تو نشنوی فغانم ، ز غم ِ صنم در آیی

توی سنگدل بگفتی ، ز غرور و ناز بر من

ز خدای خویش خواهم ، که تو بر عدم در آیی

زچه خوار می نمایی ، تو به بزم ِ عشقم ای گل

ز سر ِ خطا گذشتم ، که تو محترم در آیی

به وفا جفا بدیدم ، ز عطا خطا شنیدم

همه عمر صبر کردم ، ز درِ کرم در آیی

دلِ « رایت » اگر شکستی ، به غم و فراق و هجرت

قدم از قدم ندارم ، که تو صد قدم در آیی                                                                                                   15/3/69              

  نازکترازخیال                                                                        79

                   

                      « جان شیرین »

ازغمت بشکسته ام من این دلِ چون شیشه را     

ره نخـــواهم دادبر دل این پلیـــد اندیشه را

با خیالِ وصل رویت ، کوهکن بودم شبی

می زدم در هجرتو ، برکوه عشق ات تیشه را

کوه بود و تیشه بود و آه بود و عشق من

هرسه یاری می نموداین مرد عاشق پیشه را

خاطر ِ رنجیده ام در جنگ با فولاد بود

کو که شیرین ، یادم آرد مونسی همیشه را

عاشقی بودم در این ره نقد جان آورده ام                                                                                                                                                          باک ِجانم نی برون کن ، فکر ترک بیشه را

بار الها هر که بنشانَد درخت ِ فرق را

خشک گردان از سرِ این درخت و ریشه را

یا رب ازاین عشق پاک و جان شیرینم مکن

الطفاتی کن به « رایت » پاک ساز اندیشه را
                                  
                                                                      29/3/75 

  نازکترازخیال                                                                   80

                       « شام تار »

بیا بیوسه از آن لب حلال کن دهنم

بسان طوطی شکّر شکن ، شکر شکنم

چه حدکشم غم هجرت بدوش خسته ی دل

غریب غربت عشقم ، در این دیار تنم

فکنده ای همگان را تو بی وفا ز سرت

منت چگونه توانم غمت ز سر فکنم

تو دلبرا به غروری شکسته ای دل ما

نه با تو قهر نمودم ، نه چون تو دلشکنم

به قهر از این چمنم راندیم برو « رایت »

نمــــودیَم چو خسی در میان انجنم

 

  نازکترازخیال                                                                   81

                  

               « شمع دل »

شمعِ دل از هجر او افروختم

تا به هنگام وصالش سوختم

جان نهادم دل بــدادم سالها

تا ز دلبـــر ، دلبــــری آموختم

دل که ازهجرش هزاران چاک بود

تیر مـــژگانش گـرفتم دوختم

در رهش چون فکرت جانم نبود

رایگان جان در ره جانان خودبفروختم

گفت « رایت » ژاژ می گویی سخن

گفتمش از ژاژ ، عشق اندوختم

                                                             7/6/71

  نازکترازخیال                                                                  82

                  
                     « در طلب یار »

عاشق بیمار منم ، در غم او زار منم

در پی دلدار منم ، در طلب یار منم

در پی آزار تویی ، جرگه ی اغیار تویی

دلبر عیّار تویی ، یار وفا دار منم

نارتویی ، خارتویی ، مُلزَم تیمار تویی

از همه بیزار تویی ، طالب دیدار منم   

عاشق غمخوار منم ، زار شبِ تار ارمنم

عشق تو چون دار بود ،  بر سر آن دار منم

شمع شب تار منم ، شب همه بیدار منم

عاشق هشیار منم ، بلبل گلزار منم

در همه بازار تویی ، بی حد و بسیار تویی

باز گرفتار تویی ، سالک احرار منم

« رایت » ناچار ، محرم اسرار منم

ناطق گفتار منم ،بنده ی غفار منم
                             
                                                                        18/10/72

  نازکترازخیال                                                                 83

                           « فریاد »

الا ساقی بگیر از  دستم افتادم

بنه  می تا، کنی از محنت آزادم

خمارم ازدرمیخانه راندی وای برمن

ندادی می ، نکردی هیچ  امدادم

          

  نازکترازخیال                                                                 84

                        
                   « بلبل شیدا »

{من بخال لبت ای دوست گرفتار شدم}

{چشم بیمار تورا دیدم بیمار شدم}

لب عناب تو یادم دهد از رمزنهان

زین لب لعل تو من واقف اسرار شدم

ای که در دل همه عشاق هنر پرور تو

چه کنم محو لب لعل شکر بار شدم

آخر ای بلبل شیدا ، بت شیرین حرکات

طاقت از من بربودی و منت زار شدم

حاصل عمر خودم را به هوایت دادم

سر زبانها شدم و شهره ی بازار شدم

چه گنه کرده که آلوده ی حبّ تو شدم

چه خطا کرده که دلداده ی دلدار شدم

منکه از دبدبه ی عشق تو رسوا گشتم

زچه با این دل رسوا به تو اغیار شدم

ازمن غافل وسرمست چه ها می پرسی

  نازکترازخیال                                                               85

 

که من از شهد زبانت همه هوشیار شدم

ای که با سلسله ی زلف پریشان در دوش

چه کنم از غم عشق ت و  در آزار شدم

ای که صد قافله دل همره تو در همه عمر

رفتی از هجر تو بی طاقت و بیمار شدم

ای پدر دست پسر گیر و ببر کوی منا

شاید آسوده بجای تو سر دار شدم

« رایت » آن خواب خوش دوش بگو با ساقی

کان خط و خال لبش دیدم و بیدار شدم
                                                        20/8/74

  نازکترازخیال                                                                 86  

               «ناله ی نی »

ناله ی نی از گلوی خویش نیست

چونکه نی از تکه چوبی بیش نیست

هر که گوید من من او درویش نیست

هرکه باشدبا من او هم کیش نیست

ناله ی نی از دل محزون بود

شرح حال هر دل مجنون بود

دل نباشد کاسه ی پرخون بود

دیده گانم چشمه ی جیحون بود

ناله ی من ناله ی تنبور شد

راز دل را سینه ی من گور شد

بیت الاحزان منزل هر حور شد

چشم خصم از کینه ی خود کور شد

بار دیگر کعبه چون پر نور شد

صحنه ی پر شور و شوق طور شد

آمد از ره کعبه را منزل نمود
    

  نازکترازخیال                                                                  87

 

کار خصم و کینه را مشکل نمود

بندها بگسست و غل ها را فکند

بنده ها آزاد کرد از قید و بند

کعبه را آمد که فرزندی کند

« لات » و « عزّی » و« هبل » را بشکند

یاد ایّامی که در لیل مبیت

.............................. 

عشق رفتن شوق خفتن را نگر

درد گفتن دُرّ سفتن را نگر

کعبه را فرزند نیکو بود او

بهر کعبه عمر خود فرسود او

از ازل حق بود و حق بستود او

راه پر خوف و خطر پیمود او

بر سر راهش چو کوهی گشت کَه

ذرّه ای بر خود نداد اندوه ره

  نازکترازخیال                                                                88

او مشقتهای دین بر دوش برد

با هزاران شوق بر آغوش برد 

روزوشب ازشوق دیدارش نخفت

او نخفت و قصه ی ایثار گفت

ناله ی مولا علی ازچاه پرس

سر رازش را برو از آه پرس

تا بگوید جز علی شبهای تار

کس ندارد دیده در دیدار یار

این دل شب از علی دارد خبر

کس نداند رنج ................

آه مظلوم و فغان دردمند

می گسستی رشته ی دل بند بند

شیر دل خواهد رهد از این کمند

بال سیمرغی راهد دل زبند

آه و دردو حسرت و غم بود او

یک دل  مظلوم و درد اندود او

  نازکترازخیال                                                                 89

 

او که بود آن ناله و فریاد کیست

این فغان و این غم و این آه کیست

او بلیغ و او رحیم و او کریم

او امام و مقتدا و او رحیم

ای غدیر خمّ ای اصحاب دین

این چنین گفتا مگر دین مبین

پس تو شاهدباش براحوال من

بعد پیغبر چه شد اطفال من

من امامم این منافق خلق را

همچو خورشیدم زمین شرق را

خانه ای دارم زسنگ وخشت خام

فرش زرینم حصیری رام و رام

زینتش مهر نماز و یا ربم

عطر محرابم حسین و زینبم

جنت الماواست این بیت علی

  نازکترازخیال                                                                90

 

نور حق از خانه اش شد منجلی

خانه ی او خانه ی حور و ملک

خانه ی اوخانه ی شمس و فلک

خانه ی او خوان درویش و گدا

خانه ی او خانه ی صدق و صفا

خانه ی او خانه ی آل عباست

خانه ی او مقتل خیر النساست

کیست آتش زد در خوان کرم

کاش می شد خاک عالم بر سرم

در کدامین رسم و آیین و سنن

هست مرد و زن بجنگد تن به تن

این رسوم و غیرت و مردانگیست

یارب این رسم است یا دیوانگیست

گرگ خون آشام صاحب شرع شد

خود اصول و حق برایشان فرع شد

  نازکترازخیال                                                                91

 

از گلستان غنچه اش صیّاد برد

داد بر دست اجل جلاّد برد

پس چه شد آن روزگار سرخوشی

صبر کردی پیشه در هر ناخوشی

کیست آن دریای صبر و شکیب

آن ملک رو کیست آن دنیا فریب

جای پایش چشم صد حور و ملک

منبع نیروی گردون و فلک

پس چرا در حق خود ساکت نشست

بهر مسند ذره ای غمگین نگشت

تا به سر حد شهادت تاخت او

بهر دلبر جان خود هم باخت او

او که از غم قامتش چون دال شد

جهل آمد شاه بیت المال شد

من کیم مدح علی گویم مگر

ای زبان بس کن فرو بنشین دگر

 

  نازکترازخیال                                                                  92

                 « معراج آفاق »

به طفلی کرده ام معراج آفاق

به خون خویش بستم عهد و میثاق

اگر گویم من از اسرار معراج

نگنجد عالم ار گردد ز اوراق

شده گهواره جنبانم ملائک

به خط سرخ دادم درس اخلاق

بگو در سینه ی تاریخ ماند

بگو ما را به یاد آرند عشاق

بیا ای آنکه بشنیدی تو هل من

بیا ای آنکه از جان کردی انفاق

اگر لطفی نمایی بر حقیرت

به درگاه تو دارد چشم مشتاق

  نازکترازخیال                                                                   93

 

جنون را من به مجنون یاد دادم

مَنَش چون تیشه بر فرهاد دادم

من از عشق بلورین زلیخا

گذشتم حکم در ایجاد دادم

سلیمان در سبا بودم که فرمان

به هر جنبده و هم باد دادم

کلیم سینه ی سینای طورم

که فرعون را به سر فریاد دادم

مسیحا را منم کز چوبه دار

نجات از دست آن جلاّد دادم

خلیل از نار نمرودی سرافراز

گرفتم دست او امداد دادم

به خضر آب حیات جاودانی

منش از کوثر ارشاد دادم

  نازکترازخیال                                                                  94

 

به یعقوب آن دوچشم  از داده

نوید بوی یوسف  راد دادم

ز کرمان تن ایوب آری

دوباره قامتی شمشاد دادم

به طوفان ناخدای نوح بودم

چنین درسی به هر استاد دادم

کنون افتاده می بینی مپندار

اساس عمرم از بنیاد دادم

نبود آدم ولی من نور بودم

چو درّی در صدف مستور بودم

گهی در عرش بودم گاه در فرش

گهی در سیر و گه در سور بودم

گهی در مروه بودم گه صفا را

گهی چون کعبه را مامور بودم

  نازکترازخیال                                                                95

 

گهی کوی منا گه طور سینا

طواف عشق و غرق شور بودم

به نور خویش می دیدم جهان را

به جنگ ظلم و جور و زور بودم

گهی بودم بقیع گاهی نجف را

کنار آن شه منصور بودم

گهی در کعبه گه در شام و یثرب

به دشت نینوا رنجور بودم

 گهی در خانه ی خولی بماندن

به تقدیر خدا مجبور بودم

فدای عشق دلبر کرده ام دل

چرا که تابعِ  دستور بودم

زبان لال« رایت » چون بگوید

کرم بنما که من معذور بودم
                                                        5/10/70

  نازکترازخیال                                                                96

 

  

                  « سنگر نشینان »

صبوحی ساقیا از جام مستی

بیاور ریشه کن کن خود پرستی

بده جامی به سر مستان عاشق

بنه ساغر تو بر دستان  عاشق

دگر من عاشق جام سبویم

کجا ساقی و سقا را بجویم

ز که پرسم ره کوی ِ منا را

زکه جویم ره آن با وفا را

کسی از دوستان اینجا نماده

کسی جز من به غفلت جا نمانده

کجا یابم نشان نینوا را

کجا بینم مگر روی خدا را

برو سجاده ای از خون بگستر

به تکبیر خوش الله اکبر

به دشت خون بیا با دل شنا کن

  نازکترازخیال                                                                   97

 

تو با دلبر دل خود آشنا کن

چه حد این توسن عشقم براندم

 خدایا کاروان رفت و بماندم

حسین این کاروان را راهبر بود

مرا پور حسین امداد گر بود

میان عاشقان چون کور ماندم

چرا هر قدر راندم دور ماندم

 بیا از این دل خونم نظر کن

بیا از چشم مجنونم نظر کن

بیا با دل به دشت خون سفر کن

بزن دل را به شط خون گذر کن ة

نهادم روی در خاک رهش من

نباشد جز حریمش جای ایمن

رفیقان بی خبر رفتند زینجا

من غافل ز یاران مانده ام جا

  نازکترازخیال                                                                  98

 

اگر دستم رسد بر دامن دوست

دوای درد من در دامن اوست

هر آنکس عاشق اهل ولا شد

به راهش طالب جور و بلا شد

بیا بشنو دعای دردمندان

فغان دردمندان چشم گریان

بیا بنگر گذشت و عشق و ایثار

بیا بنگر حریم کوی دلدار

یکی آهسته و آرام می خفت

یکی پیوسته شعر شور می گفت

یکی از درد و هکبوتر ها از این کاشانه رفتند

همه بند قفسها را شکستند

جران ناله می کرد

یکی از هجر یاران می کشد درد

یکی چون شمع بزم از خویش سوزد

  نازکترازخیال                                                                 99

 

یکی در شورش مستی فروزد

یکی در راه دارد دیده گانی

غم دل با خدا گوید  نهانی

کبوتر ها کشیده پر زلانه

دگر خالی شده این آشیانه

شهادت را به نقد جان خریدند

بزور عشق و با ایمان خریدند

شهادت قرعه ی خوش فال عشق است

شهادت مرغ زرین بال عشق است

یکی را روضه ی رضوان بدادی

یکی در شعله ی هجران نهادی

بیا عاشق ببندیم بار و محمل

رویم آهسته تا منزل به منزل

 مرا همسنگر و همدوش بودی

چراغ سنگر خاموش بودی

  نازکترازخیال                                                               100

 

به هر گم کرده ره فانوس بودی

به سوز وناله اش مانوس بودی

پرستار دل مجـــروح بودی

به هر مشتاق بی جان روح بودی

قرار بی قرارانِ حسینی

مدد کاری به یاران حسینی

تو آن ساقی دشت کربلایی

علمدار زمین پر بلایی

کنار نحر علقم اوفتادی

نَبُـد دستت زمین را تکیه دادی

به رویِ سینه مشک ات را کشیدی

به سوی خیمه ی شه می خزیدی

به پیکان خون نمود اشکت اراذل

چرا خالی کند مشکت اراذل

الا ای کوفیان بی مروت

  نازکترازخیال                                                              101

 

زروی شه مسازیدم خجالت

به طفلان حسین تشنه کامم

دهم آبی از این بشکسته جامم

اگر امداد خواه از شه جان

به دادم خواهد آمداز نیستان

به تنگ آید دل ِ تنگش دوباره

نمی دانم چه خواهد کرد چاره

من از شه شرمسارافتادم اینجا

بیا ای شه تو برفریادم اینجا

کنار نحر علقم بی پرم من

به دیدار تو چشان ترم من

بیا یکدم دم آخر ببینم

بیا محتاج دیدارم حسینم

بگو بر تشنگان انتظارم

من ازطفل سه ساله شرم دارم

  نازکترازخیال                                                              102

 

ببر این پرچم و مشکم به خیمه

روان خواهم نمود اشکم به خیمه

بگو زینب نگرید در غم من

نسازد ناله اش را همدم من

بگو  که  کاروان سالار باشد

 به طفلان صِغَر غمخوار باشد

به پیش لشکر عدوان نگرید

ز گریه می شود خندان نگرید

دعائی هدیه ی راهت که رفتی

خوشا رفتی از این ویرانه رستی

فسوسا من بماندم با خیالم

روم آیا به درگاه که نالم

به گویم غم و درد و ملالم

من آن مرغم که تیری خورده بالم

چه سازم این غم بی منتها را

  نازکترازخیال                                                               103

 

ندیــــدم صحن شاه کربلا را

نه «رایت » ذکرجز شرمندگی نیست

بتنهایی عبادت بندگی نیست

 

  نازکترازخیال                                                              104

                        

                  « برتر از ماه »

مرا برتر از مهر و ماهی هنوز

به ملک ادب پادشاهی هنوز

همه سروان چون سیه لشکرند

 تو سر لشکر آن سپاهی هنوز

بِران حکم خویشت به ملک ادب

ادیبان گدا و تو شاهی هنوز

سرت سبز باشد مدام ای شها

چراغی به تاریک راهی هنوز

رضایم به صد جان رضای تو را

رضایی چو صادق پگاهی هنوز

حجابت فکن از مه عارضت

تو که بر دو عالم گواهی هنوز

ببوسم غبار رهت ای صنم

بجـــان و دل ما الهی هنوز

مزن دم تو « رایت » زدلدادگی

تو کز دلبرت رو سیاهی هنوز

                                                                    10/10/74

  نازکترازخیال                                                             105 

                         
 

              « جام مستی »

ساقی بده می زجام مستی

مستی نبود به خود پرستی

افتاده زدن هنر نباشد

گر باهنر بگیر دستی

هر دیده که زائر رخت شد

افتد که یقین به بت پرستی

خواهم که بدانم ای پریوش

از کوی جنانی و که هستی

با آن رخ و آن نگاه مستت

ره بر دل ما چگونه بستی

دوش عکس رخت به جام دیدم

جانا ز چه جام را شکستی

عمری بوصال ، حسرت عهد

خوردم توی ِ بیوفا گسستی

ای مرغ اگر به دام « رایت »

بنشین تو اگر نمی نشستی
                                                       
                                      3/10/74

  نازکترازخیال                                                             106

                       

                      « سبک بال »

یاران همه رفتند و من از قافله ماندم

افتاد میانِ من و دل فاصله ماندم

شادان و خرامان و سبک بال پریدند

با حوصله امّا من بی حوصله ماندم

چیزی نبود مــرز میان من و دلبر

دستم نرسیدو من ازاین مرحله ماندم

مانند کبوتر پی ِ  یک دانه بدامم

صیّـاد! چرا رفتی و من در تله ماندم

« رایت »همه آخر بروند و توچه سازی

گفتا : به خیالش صنما در گله ماندم                                                                                             11/7/75

  نازکترازخیال                                                               107

 

               « سایه ی اجل »      

مرا با عاشقان همسایه کردی

اجل را بر سر من سایه کردی

نمی دانی مگر هم زاد عشقم

مرا با کـــــودکان همپایه کردی

شکستی پایه ی قدرم شکستی؟! 

چه اندازه مــرا بی مایه کردی

گرفتی هستیم در پای سودا

تو عمر من به ره سرمایه کردی

دل  ما را ربـــودی با نگاهی

تو عشق من به ره سرمایه کردی

چه آوردی سرم لب وا نکردم

 ..........................................                                            

                                                            25/7/75

  نازکترازخیال                                                               108

      

                 « آتشی در دل شد »

دلدار برفت و کار ما مشکل شد

پرکن قدحی که آتشی در دل شد

منزل  چو بدور  و  ره دراز افتادست

غافل منشین بماند کو غافل شد

آن زاهد رنــدپوش و سالوس مبین

رندی و می اش نهاد وکی فاضل شد

« رایت » رخِ مه پسند و یا خال سیه

گفتا : که دلم به هریکی مایل شد                                                                                                                10/8/75

  نازکترازخیال                                                               109

 

               « غم مخور »

زان لب ِ لعل برافشان جامی

چون خماری که برآرد کامی

گرخورم جرعه ی جان افزایت

تشنه لب جان ببرم بصیامی

کاسه ی عشق لبالب می کن

غم مخور می گذرد ایّامی

بشکفدلب که شکر باری شد

دلبری رخ قمری خوش نامی

با تو گلهای چمن سرمستند

از سحر مست فتد تا شامی

با لبی قصــــد دلم منمایی

خون کنی دیده و دل آشامی

سالها دیده به در می دارم

تا رسد از لب او پیغامی

پرده ی عشق بیفکن « رایت »

با لب خون شده گلگون جامی                          
                                       9/9/75

  نازکترازخیال                                                                110

 

           « هوای صحبت دیرینه »

هوای صحبت دیرینه کردم

ز باران یاد دارد رویِ زردم

خوشم با خاطرات عهد دیرین

فروکش می کند اینگونه دردم

 

  نازکترازخیال                                                             111      

                      

                   « دستی بگیر »

 ساقی بیاور باده را، دستی بگیر افتاده را

افشان مئی سازم وضو ، گلگون کنم سجاده را

طرحی فکن در کار من ، در رونق بازار من

در جمله ی اغیار من ، عبدش کنم آزاده را

مستی کن پستی کنم ، بر غم زبردستی کنم

تا وا نهد در پیش من ، آن باده ی آماده را

ازخود برون تازم دمی ، سیر چمن سازم همی

بر هم زنم هفت عالمی ، تا یابم آن دلداده را

آبش دهم ، تابش دهم ، نازش کنم ، سازش کنم

بوسم لبش خندان شود ، آن غنچه نگشاده را

« رایت » تو را گفتم بسی ، منّت مدار از هر کسی

ورد زبان کن حلقه ی ، گوش این کلام ساده را                                                                                   14/4/76

  نازکترازخیال                                                                112     

      

             «خاتم سلیمان »

نانوا بده نانی ، زان لواش سلطانی

تاکسیا سوارم کن ، رایگان  ، و مجانی

باغبان بده سیبی ، پر کنم از آن جیبی

برزگر شبی بنما ، دعوتم به مهمانی

ای غنی بنه پولی ، زیر میز مسئولی

کار تو به راه افتد ، ور نه پشت در مانی

دادمن برس گیرد ، بازوان من جانی

 گنده گنده بستانم ، رشوه های پنهانی  

طالم خوش و اقبال ، بختیار افتاد است

کارگر بکن جانی ، هر قَدَر که بتوانی

خواهی ارشود راحت ، مردم ستمدیده

زرگرا بکش نقش ، خاتم سلیمانی

ای تو آگه از دردم ، دورِ تو همی گردم

سعی کن به پیش خلق ، عیب ما بپوشانی

« رایتا » تو گر داری خوف روز رستاخیز

خون خوران چون قارون جان دهد به آسانی
                                                           
                                                              10/7/76                         

  نازکترازخیال                                                                113

 

                  «  الهـــی  »

زبـانم   زحقّت  کــلامی   نگفت

دوگوشم سراپای غیبت شنفت

چو آنان که هر دو بگشتند جفت

دل  غافلم خسته افتاد  و خفت

چه سودی به غافل ز نوم و قوام

که حاصل  زخرمن  ببردند  مفت

                                                                                                     *          *           *  

تهی دستم اکنون ز خیر و یقین

تهی مانده از کس یسار و یمین

نمانده  به جز  تو کسم داد رس

گنه کار شرمنده ام بس همین

ز توفیق و  رحمت  کنارم  مـدار

خطا کرده چون من ندارد جز این
                

  نازکترازخیال                                                               114        

 

الهــی جــوانی هـــدر  کرده ام

به لهو و لعب گر به سر کرده ام

گنه کرده ام خودببخش ای بزرگ

در این داد و بِسْتَدْ ضــرر کرده ام

فســــار خـــرد گر بــــدادم هوی

ندانسته گــــویی هنـــر  کرده ام

     

       *         *         *   

 چو نور بصر شهوت  از من  ربود 

گرفت او ز سر فکرتم هرچه بود

قرار از کفم  برد  و  تاب  از دلم

چه فرمان بداد او اطاعت نمــود

جز از درگهت کــو  پناهــی مرا

دل و جان  رهانم  ز بند و قیـود


نازکترازخیال                                                                115

 

تنم  را بسوزاند  هوی و هوس

مرا طعمه  کرد و دلم در قفس

دو چشمم بستند این  رهزنان

هوی آز و جاه و جمال و جرس

خدایا چنان صُمّ و بُکمَم و عُمی

جُـزَات کس ندارم به  فریاد رس

     

      *            *           *                    

کر وکور و لالم ، ز بُخل و حسد 

و فی  جیدَنی حَبلَةٌ  مِن  مَسَد

 چنان  گرم  اسباب  دنیا  شدم

چو شـدّاد مینو ، سکندر به سد

الهـــی  و اَغْفِــــر  خَـــطایـائِنـــا

بِحـــــقِّ  نَبــــیٍ و  عَلــــیٍ اَسَد

 

نازکترازخیال                                                            116

                                                                                                           « گرمی مهر تو »

گرمی مهر تو از گرمی مهر افزونست

فکر بس حُسن رخت از سرِ ما برونست

هر که در حلقه ی عشق تو گرفتار آمد

یا چو من بی سروپا یاکه چونو مجنونست

آمدی رخ بنمودی و دگر بار شدی

فکر آن هیچ نکردی ، که دل من  چونست

حال باز آی و رهان از غم هجرت ما را

خسته ام خسته ترم ، اشک دوچشمم خونست

مرحبا ! خوب مرا از نظر انداخته ای

بر سرِ کوی تو دل ، منتظر و محزونست

دلبرا ! با تو چه سازم که ندانم چونی

چشم تو با من و لیکن دل تو با دونست

هرچه کردی تو به مکر وبه ریا با « رایت »

می پذیرم همه کارِ ، دلِ  پر افسونست

                                                               19/11/76                 

نازکترازخیال                                                                   116

                                               :: عشــق نهایت  ::  

                       روز مـرا کــرده  سیه زلف سیاهت

                       این دلِ  من  رفته به یغمای نگاهت  

                                قتل مرا بسته کمر جمله  سپاهت

                                  رحمی به دلم کن          

                                  باری  خجـلم  کن

                                                جـانـــم  بفـــــدایت 

                       آشفته شده این دل شیداچوجهانی  

                       بــاز آ چمــن  از جور خــزانی برهانی

                      یکدم گذری کن چو نسیمی به نهانی 

                                 بــر کـوچه  و بـرزن          

                                 بـاز آ  و  به در   زن

                                 دل کــرده  هــوایت

                       نآمـد خبری از  تو  برایم که کجایی؟

                       در وصف تو شعری بسرایم که بیایی

                       درپرده ی غیب ای مه تابان تو چرایی

                                  من بی خـبر از تو          

                                  در هـر سفر  از تو 

                                  پرســم  ز  صبـایت

                       خورشیدی و پهنای سماء راه عبورت

                       غم داری  و قربان  دل و قلب  صبورت

                       آفاق  همه  روشن  بود  از پرتو  نورت

                                   حاشـا  نتـوان  کرد

                                   افشـا  نتـوان  کرد

                                  زین  ســرّ  حکایت

                       فـارغ  نتـوانم  شدن  از فکـر و خیالت

                       درپرده ی دل میکشم آن نقش جمالت

                       ماندم که کجا می رسم آخربه وصالت 

                                  یادت  نه  فرامـشت

                                  هجــرِ تو مرا کشت

                                  ای  عشـق  نهـایت

                      گر من به هـوایِ تو گشـودم پـر و بالی

                      جز فکــرِ  وصالت نکنم  فکــر و خیالی

                      ای یارسفر کرده نپرسی به چه حالی؟ 

                                   دارم گلـه ای چند        

                                   از یـــار  خـردمنــد  

                                   وی  مشفق رایت 

                      با یادِ تو عمـریست کنم ،عُقده گشایی

                      دارم خبـر از  آمــدنت  جمعه   می آیی

                      مرغ ِ دلم  از شوق ِ تو  گردیده  هـوایی

                                   آیــم  به  گـــدایی

                                   شـاهـا  تو  کجایی

                                   لطــفی  به  گدایت

                                  جـــــانم   بفــــدایت

  نظرات ()
مطالب اخیر حج می رویم اشعار فارسی 1 اشعار ترکی آذری منامن
کلمات کلیدی وبلاگ عاشورا (٢) شعر (٢) هنر (٢) ادبی مذهبی (٢)
دوستان من   پرتال زیگور طراح قالب